Omaha Beach score in colours: https://vimeo.com/359019442. Of https://www.fredvogels.nl/back-to-normandy-omaha-beach-score 

Je hoort de muziek 'Omaha Beach' zoals ik het in 2003 schreef en opnieuw heb ingeladen in mijn computerprogramma Logic Pro X, waarmee ik al mijn muziek schrijf (schrijven is dus invoeren in de computer). Ik had toen, in 2003 nog geen idee dat ik de muziek zou gaan schrijven voor de met een Emmy bekroonde en Buma-genomineerde documentaire 'Omaha Beach Honor and Sacrifice'. Het was een muzikale reflectie van mijn bezoek aan Omaha Beach in datzelfde jaar. 

Om visueel iets mee te krijgen hoe deze compositie in elkaar zit, kan je nu meekijken (en luisteren) naar de partituur. Nu eens niet in noten maar in kleuren. Elk blokje vertegenwoordigt een noot van een instrument. Omdat ik dit werk voor symfonische bezetting heb geschreven zie je heel veel blokjes. Soms over elkaar heen omdat ik de muziek ook instrumenteer: door verschillende instrumenten dezelfde noot te laten spelen ontstaan er klankkleuren. Klankkleuren die de muziek een extra dimensie geven. De kleuren van de blokjes hebben verschillende functies: volume (dynamiek) en articulatie (een moeilijk woord voor hoe je noten met elkaar verbindt).

Dit filmpje geeft ook een veel beter beeld van wat er in mijn hoofd gebeurt. Namelijk klanken! Geen noten als A-B-Fis. Maar verhoudingen tussen de noten die je nu ook heel goed kunt zien. Het zijn de eerste stappen die je als kind moet maken om muziek te voelen. Noten erin stampen, zonder dat je er iets bij voelt, heeft niet zoveel zin. Menig kind heeft dan al afgehaakt. Ik waarschijnlijk ook, omdat het notenschrift mij eigenlijk nooit geboeid heeft. Klankkleuren op toonhoogten des te meer. Want dat voel je tenminste.

Reacties (0)

There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location